Regulering van het vrije internet is een slechte zaak, roept iedereen. Daar waar het censuur in de hand werkt, jazeker. Zoals bij de Amerikaanse wetsvoorstellen SOPA en PIPA, die meer macht geven aan de entertainment industrie voor de bestrijding van online piraterij. Een kansloze missie.

Maar niet iedere vorm van regulering is per definitie foute boel. Ik zou graag zien dat social media sites worden gedwongen afspraken te maken over centraal profielbeheer.

Facebook, Google+ en Twitter lijken veel van elkaar te verschillen. Maar als je goed kijkt, zijn die verschillen kleiner dan je denkt. Je maakt een gebruikersprofiel aan, steeds met dezelfde invoervelden. Je legt contact, steeds met dezelfde vrienden. En tenslotte gooi je je persoonlijke leven op straat in tweets, updates, replies en comments. Al moet het in drievoud, de wereld zal het weten!

Het gevolg is dat ik sommige berichten drie keer lees op verschillende sites. Maar ik zie berichten ook over het hoofd, omdat ik wat vaker op Google+ zit dan op Twitter.

Wie heeft er baat bij die dubbelling en versnippering van data? De social media sites natuurlijk! Krampachtig beschermen zij hun noestig opgebouwde databases met gebruikersprofielen. Want, en dat is de clou, jouw identiteit is geld waard. Facebook verdient poen door de advertentie van een Amsterdamse skateshop te tonen op de Facebook-pagina’s van Amsterdamse mannen in de leeftijdscategorie 18 tot 25 jaar.

Facebook zou gek zijn om gebruikersprofielen te delen met een nieuwe concurrent als Google+. Toch is dat wat er moet gebeuren. En dan natuurlijk niet één kant op. Alle toonaangevende social media sites moeten worden gedwongen afspraken te maken over centraal profielbeheer. Eén plek voor de opslag van het gebruikersprofiel, de contacten en de berichtenstroom. Technisch gezien haalbaar, want we constateerden eerder dat er toch al weinig verschil is tussen de sites.

Met centraal profielbeheer maakt een nieuwe gebruiker nog steeds een profiel aan op Facebook, Twitter of welke site dan ook. Het nieuwe gebruikersprofiel bevat overeengekomen generieke basisgegevens zodat het kan worden ontsloten door iedere social media site. Een Facebook-gebruiker hoeft dus niet een Twitter-account te starten om een Twitterende collega te volgen. In plaats daarvan stuurt hij vanuit Facebook een vriendschapsverzoek naar het Twitter-account. Vervolgens verschijnt de berichtenstroom van de Facebook-gebruiker in de Twitter-feed van de ander, en vice versa.

Facebook-comments zijn Twitter-replies, retweets zijn Facebook-shares. Enzovoort. Het zijn steeds vergelijkbare functies maar met verschillende labels en presentatievormen.

In die hypothese kunnen social media sites zich alleen nog onderscheiden met een unieke interface, exclusieve apps en effectieve advertenties. Je bent niet langer gebonden aan een social media site omdat je jarenlang hebt geïnvesteerd in het leggen van contacten, profielverrijking en een berichtenhistorie. Schakel gewoon om naar Google+ als je Facebook niks vindt. Met centraal profielbeheer zou het kunnen. Moeiteloos.

Facebook heeft bijna 1 miljard leden. Dagelijks worden 250 miljoen tweets verstuurd. Google+ verwacht 400% te groeien in 2012. En dan nog wat: de topman van chipfabrikant ASML zei onlangs dat de verkoop van smartphones en tablets nauwelijks is geraakt door de economische crisis omdat de apparaatjes inmiddels tot de eerste levensbehoeften behoren. Het is dus hoog tijd dat we social media promoveren van leuk tijdverdrijf naar mainstream communicatiemiddel. Van puberteit naar volwassenheid. En dat is alleen mogelijk als social media sites de gebruikersdata niet langer als hun eigendom zien.